Medicina – Nauka za svakoga

Fantasticne slike sa MRI skenerom

Magnetic Resonance Imaging (magnetsko rezonantno slikanje) je metoda slikanja gdje se koriste magnetski i radio valovi da usklade hidrogen atome i na taj nacin stvori niz slika interne strukture. Rezultat je 3D prezentacija osjecena u slojeve, isto kao kad kruh sijeces. Andy Ellison je MRI tehnolog na Bostonskom medicinskom fakultetu u centru za biomedicinski inzinjering. U slobodno vrijeme kada ne slika da spasi živote, on stvara zapanjujuća umjetnička djela sa rezonantnim slikanjem. Ovdje je skenirao kuruz a na njegovom blogu, Inside insides (unutar utroba,) ima jos slika od raznih voca i povrca skenirani i prikazani sa visokom rezolucijom, a neke slike su cak i u interaktivnom 3D formatu prikazane.

View post on imgur.com

Triple negativni karcinom dojke

Na isti dan su dva istraživačka tima prezentovali pomake u riješavanju triple negativnog karcinoma dojke. Pristupi su veoma različiti i tajming je slučajan, ali kombinacija pruža novu nadu za klasu karcinoma dojke koji je najteži za lijeciti.
Većina karcinoma dojke eksprimiraju gene receptora za estrogen, progesteron ili HER2 / Neu. Postoje hemoterapije koje su specifične za svaki od spomenutih gena i izuzetno poboljšavaju izglede za preživljavanje za žene (i ponekad muškarcima) dijagnosticirane ovim oblicima. Međutim, 15-25% od raka dojke, poznati kao triple negativni karcinom dojke (TNBCs), ne eksprimiraju ni jedan od ovih gena.
TNBCs su raznovrsni: Neke vrste imaju perspektivu dobru kao i drugi oblici raka dojke, dok su drugi trenutno vrlo teški za liječenje, i imaju visoku stopu relapsa u roku od 3-5 godina. U Garvan Institute, Sydney, ustanovljeno je da se različiti oblici TNBCa mogu kategorizirati kao dva različita oboljenja, koja ,istraživači vjeruju, imaju različitu osnovu. U Nature Communications, Dr. Alex Swarbrick i Dr. Simon Junankar su publikovali da je za jedan oblik TNBC tipično da ima veci broj matičnih ćelija.

Junankar i Swarbrick su zaključili da “inhibitor diferencijacije 4” (ID4) gen suprimira diferenciranje mliječnih matičnih ćelija. Kada funkcioniše kako treba, ID4 usporava matične ćelije da se transformiraju u diferencirane ćelije. Međutim, ako je ID4 gen overeksprimiran, matične ćelije koje se ne transformiraju lako se mogu pretvoriti u kancerogene ćelije.

“Otkrili smo da je ID4 eksprimiran na visokom nivou u otprilike polovini svih triple negativnih karcinoma dojke “, rekao je Swarbrick. “Ovi karcinomi imaju posebno lošu prognozu.” TNBC raka koje proizilaze iz diferenciranih ćelija, i koje se čine da nisu povezani sa matičnim stanicama, imaju mnogo veći uspjeh u liječenju. Swarbrick je izjavio da blokiranje ekspresije ID4 gena kod eksperimentalnih modela zaustavlja diobu tumorskih ćelija. Osim toga, kada je ID4 gen potisnut, estrogen receptore je ”on” (uključen) u tumorskim ćelijama, i potencijalno pretvara rak u estrogen-receptor-pozitivni-rak, koji je lakše tretirati i protiv kojeg se lijek zvani Tamoksifen pokazao kao vrlo efikasan. Swarbrick dodaje, “Još ne znamo da li nakon ID4 blokade, vidimo pravi estrogen-ovisni rak – jedan sa efikasnim estrogen receptorom ili samo karikaturu jednog. Međutim, čak i ako je način tretmana estrogen receptor iluzija, blokiranje ID4 nudi značajnu nadu za poboljšanje prognoze za osobe koje pate od TNBC.

A više hitna opcija tretmana je predstavljena na redovnom godišnjem sastanku Američkog društva za farmakologiju i eksperimentalnu terapije, koji je utvrdio da ekstrakt šipurka smanjuje proliferaciju TNBC raka u kulturama tkiva, kao i sto povećava učinkovitosti postojećih hemoterapija.
Mnoge supstance su se pokazale kao efikasne u “in vitro” uslovima, ali problemi nastaju kada se one primjene na živim organizmima. Međutim, šipurak je popularan čaj, koji se koristi za razne uvjete, i Dr. Patrick Martin iz Poljoprivrednog i tehničkog univerziteta u North Carolina državi tvrdi da “nema poznatih nuspojava,” što ga čini supstancom koja će se prije koristiti u kliničkoj upotrebi od potencijalno opasnih lijekova.
Iz nepoznatih razloga, TNBC je posebno čest kod afro-američkih žena. Kako nema mnogo istraživanja na TNBCs i Afro-Amerikancima tako ce pokušati privući pažnju ovoga tipa raka u naučnoj zajednici i u javnosti objašnjava Patrice Cagle, PhD studentica koji predstavlja rad na konferenciji u Aspet.
Dr.Zagon , profesor, smatra ovaj rezultat interesantnim tako što žene sa triple negativnim karcinonom dojke imaju malo opcija na tretman zbog nedostatka potrebnih hormonalnih receptora. Ovi rezultati otvaraju vrata za nove tretmane za ovu žensku populaciju.

Gubitak Y hromozoma kod muških pušača

Višedecenijski epidemiološki podaci pokazuju da muškarci imaju višu ukupnu stopu raka nego žene. Razlika u riziku je više od četiri puta veća za neke vrste raka, ali razlozi za disparitet su još uvijek nepoznati. Naučnici Fosberg i Dumanski na Uppsala univerzitetu u Švedskoj su utvrdili na uzorcima koji potiču od više od 1000 muškaraca da osobe kod kojih je veća stopa gubitka hromozoma Y da su podloženiji nekim vrstama raka te umru mlađi.

Istraživači su isto pokazali da je pušenje jako povezano sa gubitkom Y-hromozoma. Gubitak Y-hromozoma je kod starijih osoba, česta pojava u normalnim hematološkim ćelijama (iako je konsekvenca tog slabo istražena). Fosberg i Dumanski su utvrdili da od 1.153 uzoraka , 8.2% starijih muškaraca su imali gubitak Y hromozoma iz krvnih zrnaca. Dalje, od onih koji su pogodjeni ovim gubitkom Y hromozoma imali su za 5.5%kraći rok preživljavanja a čak tri i po puta veću stopu raka isključujući hematološke karcinome.

Istraživači pretpostavljaju da gubitak Y hromozoma može dati ćelijama “proliferativnu prednost” zbog eliminacije važnih regulatora. Ideja koja je u skladu s nedavnim dokazima da Y hromozom sadrži tumor supresor gene. Dok u mnogim vrstama ćelija gubitak Y-hromozoma (GY) u krvnim zrncima može odražavati ovaj process, tako je moguće da su u imunološkim ćelijama posebne borbene sposobnosti (cancer fighting) u borbi protiv raka ugrožene kroz nedostatak Y-hromozoma. Logično je da se postavi pitanje koji je razlog gubljenja Y-hromozoma te su ova dva naučnika ispitali uzorke krvi i medicinskih žurnala od 6000 švedskih muškaraca iz tri razne kohorte. Koristili su single-nukleotidnu polimorfism (SNP) array analizu da kvantificiraju gubitak Y-hromozoma (GY) u krvnim ćelijama I onda su ispitivali povezanost između GY stopa i faktora kao što su starost, nivo obrazovanja, fizičku aktivnost pušenje i nivo holesterola.

Došli su do zaključka da je samo pušenje signifikantno povećalo gubitak Y-hromozoma u tri zasebne kohorte sa muškarcima od 48 do 93 godine. Autori ističu da je ovo “daleko najčešća post-zigotska mutacija pronađena koja se javlja u 12-16% uzoraka od muškaraca u dobi od 70 i više godina. Gubitak je bio 2.4-4.3 puta veći kod pušača nego kod nepušača. Efekat se povećava što više muškarac puši.

Dobra vijest je ipak da su efekti uveliko smanje, ili čak nestanu, ako se pušenjem prestanje, što ukazuje na “dinamičan i reverzibilan proces.” Ovo je u skladu sa studijama koje pokazuju, “da pušači koji prestanu pušiti između 25.e i 34.e godine starosti,imaju opstanak gotovo identičan sa onima koji nikada nisu pušili. “Autori priznaju dalje da ne znaju da li je gubitak Y hromozoma rizik za rak sam od sebe, ili je jednostavno uzgredni faktor za druga genetska oštećenja.

Ipak, jedan test je pokazao da gubitak Y-hromozoma izaziva najteži efekat u ćelijama koje igraju ulogu u imunološkom sistemu, nalaz koji autori smatraju da je u skladu sa idejom da Y hromozom ima u toku neku ulogu u borbi protiv tumora.Sve do nedavno naučnici su vjerovali da Y hromozom doprinosi samo određivanju spola i muške plodnosti, ali ova studija pokazuje da je moguće da gubitak Y hromozoma može imati posljedice u svakom kutku tijela.

Živi „kasetofon“

Modificiranjem DNK, naučnici su pretvorili bakteriju E.coli, koja se u crijevima nalazi, u najmanji „kasetofon“ na svijetu. Novodizajnirani mikrobi su projektirani na takav način da su sposobni dokumentovati i sačuvati uspomene iz njihovog okruženja. Te informacije se mogu kasnije ponovo pozvati (čak i kad ćelije umru zadržavaju te informacije) . Ideja koja stoji iza ovih živi uređaja za čuvanje podataka je da će se jednog dana, oni moći koristiti kao mali zdravstveni monitori ili senzori okoliša. Naučnici su do sad uspješno snimili “sve-ili-ništa” sjećanja, npr. ako su neki specifični stimuli prisutni u okruženju ili ne. Ove digitalne uspomene ne mogu obavijestiti koliko dugo je eksponacija stimulija trajala ili kolika je kolicina stimulija odnosno analogne informacije. Modificirane ćelije , međutim, su sposobne da upravo to urade.

Da biste napravili žive snimatelje uspomena, naučnici iz MIT:a (Massachusetts Institute of Technology) koristili su sekvence DNK pronađenih zvane retroni. Retroni nose genetske informacije za proizvodnju enzima, biološki katalizatora, i predstavljaju jedinstvene sekvence DNK koje se mogu integrisati u genom bakterije. Bakterije obično koriste ove sekvence da bi manipulirale svojim domaćinom.

Istraživači su bili u mogućnosti da retrone, kroz modifikacije DNK sekvence, dizajniraju tako da proizvode jedinstvene DNK sekvence samo kad su određene stimulanse, kao što su svjetlo ili kemijske stimulanse ,prisutne. Ove sekvence, koje su zapravo zapis o iskustvu, se inseriraju na specifična mjesta unutar genoma. “Sekvence možemo inserirati bilo gdje u genomu”, kaže vodeći naučnik Timothy Lu “, što je razlog zašto ove sekvence gledamo kao diktafon, jer mogu biti usmjerene tamo gdje se signal pojavio.

Budući da se sekvenca može prenositi iz generacije u generaciju, “uspomene” se postepeno akumuliraju i ostaju prisutne dok traje životni vijek organizma. Naučnici mogu “izvaditi” ove snimljene informacije kroz sekvenciranje genoma tog organizma.

Naučnici mogu razraditi veličinu i trajanje signala tako da odrede koliko ćelija unutar populacije sadrži novu DNK sekvencu . Što je veći udio ćelija koji imaju snimljene sekvense, to je veća izloženost i trajanje signala.

Krajnji cilj za naučnike je da koriste ovaj sistem kao uređaj za praćenje različitih sredina. Naučnici mogu dizajnirati ćelije tako da reaguju na niz različitih podražaja samim tim je potencijal aplikacije ogroman. Npr. organizmi bi se mogli postaviti u okean da mjere razine CO₂ ili zagađenja. Alternativno, mogli bi se koristiti u medicini da prate progresiju bolesti, kao što je recimo širenje raka, tako što bi registrovali stimule koje su lučene od strane oboljelih ćelija.

Original članak

Covjek koji je spasio djecu-Jonas Salk

https://www.youtube.com/watch?v=qMRgQhbSyqs

Transplantacija fekalija

Nakon operacije jedna 61-godišnja pacijentkinja dobila je antibiotike u cilju izlječenja upale pluća. Antibiotici su pomogli u liječenju upale pluća ali su paralelno uništili normalnu (fiziološku) floru crijeva. Sljedećih 8 mjeseci predstavljali su noćnu moru u kojoj je pacijentkinja smršala 27kg. Ljekari su se takodje nalazili u ćorsokaku ne znajući sta dalje da preduzmu.Došli su na ideju da od njezinog supruga uzmu uzorak fekalija koji sadrži zdravu crijevnu florom te da je ”nastane” (transplantiraju) kao dio normalne flore crijeva koja je nedostajala. Ubrzo nakon ovoga zahvata pacijentkinja je ozdravila.

Ova procedura je prvi put čak 1958. godine primjenjena kad su lijekari u Americi u slučaju četri pacijenta isprobali sve moguće terapije koje nisu pomogle, dok nisu uzeli probu fekalija od zdravih donatora i ubrizgali ih u pacijente. Sva četri pacijenta su ubrzo ozdravila. Lijekari u to vrijeme su imali etički problem sa metodom i takav stav je godinama zadržan.

Bakterije koje uzrokuju ovaj poremecaj zovu se Clostridium difficile (C.difficile) i pored norovirusa najčešći su patogen u crijevima. C.difficile prouzrokuje ozbiljnu dijareju kod pacijenata i često je rezistentna na različitie tretmane. Obično antibiotici koji se koriste u tretmanu škode prirodnim (dobre) fiziološke mikrobima crijeva koji drže patogene vrste bakterija (kao sto je C.difficile) pod kontrolom. Samo u Americi C.difficile je odgovoran za e 250 000 (u Švedskoj oko 4500 ) slučajeva koji završe u bolnici, a usmrti čak 14 000 pacijenata (u Americi). Naučnici i ljekari su primjetili isto tako da se sve češće pojavljuju agresivnije varijante Clostridium difficile.
Zato ljekari sve više I više koriste FMT proceduru: fekalnu mikrobiotičku transplantaciju, gdje se friška fekalna proba daje pacijentima da bi se normalizovao balans dobrih mikroba u crijevima.

Ova metoda je dosta neugodna te su naučnici uspijeli napraviti pilule koje, kako je pokazano u probnoj studiji, djeluju jednako eficientno kao i FMT procedura. Probna studija je opisana u stručnom časopisu Journal of the American Medical Association. Prethodni rad je pokazao da smrznuti materijal jednako dobro funkcioniše kao i svjež, što znači da donatori mogu biti izabrani, kontrolisani i klasificirani kad je to poželjno, a ne samo kada je neophodno. Banka smrznutih uzoraka može biti unaprijed klasificirana i mogu biti kontrolisana razna zdravstvena pitanja ((kao što su npr. hepatitis) i zdravstveno stanje uzoraka. Tako se moze rizik od prenošenja novih infekcija smanjiti.

Da bi se ispitala sigurnost oralni kapsula, Hohmann zajedno sa Youngster i kolegama iz Bostonske dječije bolnice (Boston Children’s Hospital), izučavali su 20 pacijenata, između 11 i 89 godina, koji su barem dva-tri puta godisnje oboljevali od C.difficile infekcije. Neki od njih su morali da se jave u bolnicu a nekima nije pomoglo standardno liječenje. Uzorci stolice su uzimani od zdravih volontera, te su filtrirani, razrijeđeni, prikazani i primijenjeni u kapsuli, koja je četiri sedmice čuvana na -80° C.

Korištenje kapsula znatno pojednostavljuje tretman, te ga čini dostupnijim široj populaciji. Nakon četrnaest dana tretmana ovom metodom komplikacije izazvane C.difficile u potpunosti nestaju. Potrebno je otprilike četri dana da tretman ovom metodom otpočne. Kod četrnaest pacijenata simptomi su nestali vec nakon prvog tretmana…Ostalih šest pacijenata su primili drugu rundu kapsula i takav tretman je u potpunosti izliječio pet pacijenata. Jedan pacijenat je na kontroli nakon osam sedmica pokazao simptome.

Stopa uspjeha ovih zamrznutih kapsula je čak 90%, što ih čini sigurnim i efektivnim koliko i tradicionalna FMT procedura. Kao što je Youngster izjavio stručnom časopisu Science- “Vjerovatno nije najbolje iskustvo koje doživite, ali je bolje nego dobiti cijev kroz grlo ili kolonskopiju…ili pak imati C.diff.”

PO PRVI PUT BEBA ROĐENA OD STRANE MAJKE SA TRANSPLANTIRANOM MATERICOM

Kako je historijski događaj bio da carski rez uspije i mama i beba prežive (1826), tako se isto 4. Oktobra 2014. jedan historijski događaj desio u tretmanu infertiliteta gdje je po prvi put žena sa transplantiranom maternicom rodila bebu.

Mama (36 g) ima Mayer-Rokitansky-Kuester-Hauser (MRKH) sindrom. Žene sa MRKH se rode bez ili djelomično bez materice ili vagine. Ranije ove godine su pokazani uspjesi u tretmanu MRKHA sa umjetnim/vještačkim vaginama , ali nedostatak materice je veći izazov za reprodukciju.

Tim koji vodi Prof. Matts Brännström na Geteborškom Univerzitetu, je najavilo da će uspješno rođenje iz transplantirane materice biti publikovan u stručnom časopisu „The Lancet“.

Prethodno je prof. Brännström najavio transplantaciju materice kod devet žena koje su imale ili MRKH sindrome ili prethodne histerektomije (histerektomija je hirurško uklanjanje materice), u jednom slučaju od mame kćerki. Sedam transplantacija je bilo uspješno, i žene su menstruirale nakon 2-3 mjeseca. U ostala dva slučaja histerektomija je bila sprovedena zbog infekcije ili zgrušavanja.

Iako su transplantacije bile uspješne u tri slučaja, imuni sistem je počeo odbacivati novu matericu, ali upotrebom kortikosteroida problemi su dovedeni pod kontrolu. Nažalost, zbog nuspojava ovih lijekova (kortikosteroida) materice moraju biti uklonjene kad primaoc odluči da neće više imati djece.

Godinu dana poslije operacije mama je umjetnički oplođena. Pošto njezini jajnici nisu bili oštećeni MRKH sindromom, korišćene su jajne ćelije majke.

„Naš uspjeh se bazira na više od 10 godina intenzivnog istraživanja na životinjama te hirurške obuke naših timova i otvara mogućnost tretiranja mladih žena u svijetu koje pate od neoplodnost uterusa“ objavljuje Brännström u „The Lancet“.

„Apsolutni faktor uterus neoplodnje se smatra još uvijek kao glavni tip ženske neoplodnosti koji je neizliječiv“, a to više ne mora da bude istina, iako se još uvijek mora raditi na stopi uspjeha. Vjerovatno će još potrajati dok ova procedura postane česta. Dodatno je izražena zabrinutost kakav uticaj ovaj tretman ostavlja na zdravlje donora.

Carski rez je izveden osam sedmica prerano zbog preeklampsije a i mama i sin su dobro.

Transplantiranu matericu je donirala jedna 61. godišnja prijateljica koja je ušla u menopauzu 7 godina ranije, što znači da je potencijal donatora mnogo veći nego kad bi samo pre-menopauze materice bile održive.

Transplantacija je sprovedena u dvije dodatne bolnice, ali nažalost obje nisu uspjele.

https://www.youtube.com/watch?list=PLF9EB8295A10334D9&v=kujArjUSt5A&feature=player_embedded

Nobelova nagrada iz medicine

Ovogodišnju Nobelovu nagradu iz medicine će John O´Keefe iz University College London, zajedno sa May‐Britt Moser i Edvard I Moser, Norwegian University of Science and Technology, Trondheim primiti u Štokholmu za otkriće ćelija koja formiraju sustav pozicioniranja u mozgu, kao neka vrsta “Internog GPS-a” u mozgu, što omogucava orijentisanje u prostoru.

Pitanja na kojima su godinama radili su izmedju ostalog kako možemo razumjeti gdje se nalazimo u prostoru? Kako možemo pronaći put od jednog mjesta do drugog? Kako mozak kodira ove informacije tako da se odmah snađemo slijedeći put kad idemo istim putem?

John O’Keefe je 1971. otkrio prve komponente ovog pozicioniranja. Ustaniovio je da kad se štakor nalazi na određenom mjestu u prostoru, uvijek su neuroni u jednom dijelu mozga, zvani hipokampus, bili aktivirali. Ostali neuroni u hipokampusu bili su aktivirani kad je štakor bio na drugom mjestu u sobi. O’Keefe je zaključio u mozgu postoje tzv “mjestne ćelije” (place cells) koje formiraju jednu vrstu unutrašnje karte u prostoru. Više od 30 godina kasnije 2005. godine, Maj-Britt i Edvard Moser otkrili su drugu ključnu komponentu pozicioniranja mozga. Oni su identifikovali tip nervnih ćelija, tzv “mrežne ćelije” (grid cells), koje stvaraju koordinatni sustav za pozicioniranje, nešto poput linija u dužini i širini. Baš kao i „mjestne ćelije“, ove ćelije su se aktivirale svaki put kad je štakor otišao na određenu lokaciju. Naucnici Moser su shvatili da ove ćelije „urežu“ te informacije (ne znam jel ovo bas ovako ali se kaze “urezalo mi se nesto u sjecanju/pamcenju”) te formiraju preciznu šestougaonu mrežu (mapu). Ove ćelije dozvoljavaju životinjama navigirati i postići precizno pozicioniranje. Dalja istraga je pokazala kako su različite vrste ćelija interagirane da bi mi razumijeli gdje smo i da bi mogli pronaći svoj put.

Noviji rad je pružio dokaze da ove dvije vrste moždanih ćelija nisu isključivo prisutne samo kod štakora vec postoje također i kod ljudi. Na primjer, mozak Alzheimerovih pacijenata pokazuju prilično ran gubitak ćelija u hipokampusu i u entorhinalnom korteksu , a to je zajedničko za osobe koje se izgube i koje ne prepoznaju poznato okruženje. Ovo otkriće stoga će, nadamo se, pomoći naučnicima da bolje razumiju bolesti kao što je ova.

https://www.nobelprize.org/nobel_prizes/medicine/laureates/2014/press.html

Antraks toksini bi se mogli koristiti za prenošenje lijekova protiv raka

Antraks je potencijalno fatalna infekcija prouzrokovana bakterijom Bacillus anthracis. Spore ovog organizma se lako šire i infektivne su kad se udahnu. Zato se antraks u prošlosti koristio kao biološko oružje, a još uvijek se gleda kao ozbiljna bioteroristička prijetnja.

Razlog zbog čega je antraks tako interesantan je njegova efektivnost u unošenju krupnih i otrovnih molekula unutar ćelija. Naucnici sa MIT (Massachusetts Institute of Technology) Univerziteta su se zato upitali da li je moguće podesiti proteine antraka tako da antikancerogeni molekuli budu transportovani unutar ćelija i dostavljeni tamo gdje su potrebni. I uspijeli su to izvesti u laboratoriji. Naučnici se nadaju da će kroz daljnji razvoj ovog sistema uspjeti transportovati u ćelije ne samo antikancerogene molekule, nego i razne vrste lijekova. Ovaj rad je publiciran u ChemBioChem strucnom casopisu za hemiju, biologiju i medicinu.

Antitijela su zaštitni proteini producirani od imunog sistema koji prepoznaje i veže štetne supstance. Antitijela se mogu tako modificirati da se “prilijepe” maltene svemu, i tako su postala neprocijenjiva u tretmanu raznih bolesti. Na primjer, neke ćelije eksprimiraju posebne receptore, što znači da one mogu biti prepoznate uz pomoć antitijela koja su specifično dizajnirana za te ćelije. Tako funkcioniše npr terapija sa proteinom herceptinom. Antitijelo se veže uz HER2- receptor (receptor koji prepoznaje herceptin), koji je povišeno eksprimiran u nekim vrstama raka dojke. HER2 signalira ćeliji da se dijeli, tako da blokada HER2-receptora sprečava nekontrolirano dijeljenje ćelija sto je osnovna odlika kancerogenog tkiva.

Terapija antitijelima zvuči dobro, ali je ograničena time što proteini moraju biti unutar ćelija da bi tretman funkcionisao. Antitijela su krupna i tesko prolaze membranu, i dan-danas nema neke univerzalne tehnologije za dostavljanje antitijela unutar ćelija. Sa novim znanjem kako antraks na jednostavan način prolazi “čeličnu” membranu, MIT naučnici sad pokusavaju da taj sistem upotrijebe kao sistem za dostavljanja lijekova unutar celija.

Antraks toksini su sastavljeni od tri proteina, koji odvojeni jedan od drugog nisu toksični. Jedan od njih se naziva PA (PA stoji za Protective Antigen), koji se priloži površinskim receptorima i stvori poru u celijskoj membrani. Ta pora olakšava ulazak drugog proteina tzv LF(LF stoji za Lethal Factor) i treci je EF(Edema Factor), koji smetaju celularnim procesima unutar ćelije.

Naučnici su izmijenili netoksične LF i EF tako sto su dijelove zamijenili sa tzv mimik antitijelima za ciljane proteine. Mimik antitijela su molekule koje imaju slična svojstva kao i original antitijela, ali su mnogo manja po veličini. Ove modifikacije vode efikasnom prenosu nekoliko terapijskih proteina u ćelije raka u laboratorijskim uslovima, između ostalog i proteina Bcr-Abl koji igra centralnu ulogu u razvoju hronične mijeloidne leukemije (CML). Stanice raka u koje je ovaj protein unešen brzo ulaze u apoptozu – programiranu smrt ćelija.

Ovi rezultatiobecavaju uspijesnu terapiju, ali prije nego što ovaj sistem bude od koristi, naučnici moraju otkriti kako da ovaj sistem ciljano koriste. Antraks toksini koriste receptore pronađene na mnogo raznih ćelija. Ako uspiju da ga ciljano koriste, ovaj novi sistem bi doprinio signifikantnom napretku na području transporta lijekova u unutrasnjost celija.