Author Archives: au

Fantasticne slike sa MRI skenerom

Magnetic Resonance Imaging (magnetsko rezonantno slikanje) je metoda slikanja gdje se koriste magnetski i radio valovi da usklade hidrogen atome i na taj nacin stvori niz slika interne strukture. Rezultat je 3D prezentacija osjecena u slojeve, isto kao kad kruh sijeces. Andy Ellison je MRI tehnolog na Bostonskom medicinskom fakultetu u centru za biomedicinski inzinjering. U slobodno vrijeme kada ne slika da spasi živote, on stvara zapanjujuća umjetnička djela sa rezonantnim slikanjem. Ovdje je skenirao kuruz a na njegovom blogu, Inside insides (unutar utroba,)  ima jos slika od raznih voca i povrca skenirani i prikazani sa visokom rezolucijom, a neke slike su cak i u interaktivnom 3D formatu prikazane.

View post on imgur.com

 

Posted in biologija, Medicina. Tagged with , , .

Triple negativni karcinom dojke

Na isti dan su dva istraživačka tima prezentovali pomake u riješavanju triple negativnog karcinoma dojke. Pristupi su veoma različiti i tajming je slučajan, ali kombinacija pruža novu nadu za klasu karcinoma dojke koji je najteži za lijeciti.
Većina karcinoma dojke eksprimiraju gene receptora za estrogen, progesteron ili HER2 / Neu. Postoje hemoterapije koje su specifične za svaki od spomenutih gena i izuzetno poboljšavaju izglede za preživljavanje za žene (i ponekad muškarcima) dijagnosticirane ovim oblicima. Međutim, 15-25% od raka dojke, poznati kao triple negativni karcinom dojke (TNBCs), ne eksprimiraju ni jedan od ovih gena.
TNBCs su raznovrsni: Neke vrste imaju perspektivu dobru kao i drugi oblici raka dojke, dok su drugi trenutno vrlo teški za liječenje, i imaju visoku stopu relapsa u roku od 3-5 godina. U Garvan Institute, Sydney, ustanovljeno je da se različiti oblici TNBCa mogu kategorizirati kao dva različita oboljenja, koja ,istraživači vjeruju, imaju različitu osnovu. U Nature Communications, Dr. Alex Swarbrick i Dr. Simon Junankar su publikovali da je za jedan oblik TNBC tipično da ima veci broj matičnih ćelija.1376424959_breast_cancer

Junankar i Swarbrick su zaključili da “inhibitor diferencijacije 4” (ID4) gen suprimira diferenciranje mliječnih matičnih ćelija. Kada funkcioniše kako treba, ID4 usporava matične ćelije da se transformiraju u diferencirane ćelije. Međutim, ako je ID4 gen overeksprimiran, matične ćelije koje se ne transformiraju lako se mogu pretvoriti u kancerogene ćelije.

“Otkrili smo da je ID4 eksprimiran na visokom nivou u otprilike polovini svih triple negativnih karcinoma dojke “, rekao je Swarbrick. “Ovi karcinomi imaju posebno lošu prognozu.” TNBC raka koje proizilaze iz diferenciranih ćelija, i koje se čine da nisu povezani sa matičnim stanicama, imaju mnogo veći uspjeh u liječenju. Swarbrick je izjavio da blokiranje ekspresije ID4 gena kod eksperimentalnih modela zaustavlja diobu tumorskih ćelija. Osim toga, kada je ID4 gen potisnut, estrogen receptore je ”on” (uključen) u tumorskim ćelijama, i potencijalno pretvara rak u estrogen-receptor-pozitivni-rak, koji je lakše tretirati i protiv kojeg se lijek zvani Tamoksifen pokazao kao vrlo efikasan. Swarbrick dodaje, “Još ne znamo da li nakon ID4 blokade, vidimo pravi estrogen-ovisni rak – jedan sa efikasnim estrogen receptorom ili samo karikaturu jednog. Međutim, čak i ako je način tretmana estrogen receptor iluzija, blokiranje ID4 nudi značajnu nadu za poboljšanje prognoze za osobe koje pate od TNBC.

A više hitna opcija tretmana je predstavljena na redovnom godišnjem sastanku Američkog društva za farmakologiju i eksperimentalnu terapije, koji je utvrdio da ekstrakt šipurka smanjuje proliferaciju TNBC raka u kulturama tkiva, kao i sto povećava učinkovitosti postojećih hemoterapija.
Mnoge supstance su se pokazale kao efikasne u “in vitro” uslovima, ali problemi nastaju kada se one primjene na živim organizmima. Međutim, šipurak je popularan čaj, koji se koristi za razne uvjete, i Dr. Patrick Martin iz Poljoprivrednog i tehničkog univerziteta u North Carolina državi tvrdi da “nema poznatih nuspojava,” što ga čini supstancom koja će se prije koristiti u kliničkoj upotrebi od potencijalno opasnih lijekova. a78f1efc7dccf7a952a1186f135ba6a7
Iz nepoznatih razloga, TNBC je posebno čest kod afro-američkih žena. Kako nema mnogo istraživanja na TNBCs i Afro-Amerikancima tako ce pokušati privući pažnju ovoga tipa raka u naučnoj zajednici i u javnosti objašnjava Patrice Cagle, PhD studentica koji predstavlja rad na konferenciji u Aspet.
Dr.Zagon , profesor, smatra ovaj rezultat interesantnim tako što žene sa triple negativnim karcinonom dojke imaju malo opcija na tretman zbog nedostatka potrebnih hormonalnih receptora. Ovi rezultati otvaraju vrata za nove tretmane za ovu žensku populaciju.

 

 

 

Posted in genetika, Medicina. Tagged with .

Ako ne vežes pojas = kazniće te policija

NE, POLICIJA NIJE POENTA POJASA

NEGO…

Frontalni sudar pri brzini od 90 km/h je kao pad sa 10tog sprata

Frontalni sudar pri brzini od 70 km/h je kao pad sa 6tog sprata

Frontalni sudar pri brzini od 50 km/h je kao pad sa 3.g sprata

Frontalni sudar pri brzini od 30 km/h je kao pad sa 1og spratasprat

 

Brzina

Kad vozis 90 km na sat pređeš 25 metara u sekundi . Preračunaj km/sat u m/s. Znači 90/3.6 =25 m/s

U 3 sekunde pređeš 25*3=75 m

Sto više vremena imaš da reaguješ, to bolju odluku doneseš u slučaju saobračajne nesreće. Zbog toga se brzina prilagodi situaciji na putu i vremenu.

9 od 10 pješaka preživi ako ih auto udari brzinom od  30km na sat. Većina pješaka pogine ako ih auto udari sa 50km/sat.

Ako se brzina na jednom putu smanji sa 10km/h, u praksi se ustvari smanji samo 2km/sat jer većina vozača ne poštuje smanjenje brzine. Kad se smanji brzina sa 2km/h na putu, rizik da pogine pješak ako ga auto udari pada za 10%.

ZATO se u gradovima smanjuje brzina od 50 na 30km/h

Jedna dobro istrenirana osoba može da ,se bez pojasa, rukama drži u autu do jedne brzine od 7km/h. Zamislite da vozite nevezano dijete pri brzini od 30km/h i da naglo zakočite…

 

Irvas test
Svi koji se uče voziti nauče da, kad naleti divljač ili ostale životinje, prvo koče pa onda direktno u njih udare. Jer je rizik veći da se nešto vozaču desi ako sleti s puta. Međutim kad dođete u Skandinavske države ima jedan bitan izuzetak. Ko je god vidio irvasa zna da je loša, pa čak i opasna po glavi, ideja da direktno u irvasa udariš. Irvas ima jako duge noge i tijelo (moze biti cak do 800kg) bi palo direktno na vozača i suvozača u slučaju udarca. Zato se radi (uči) tzv. “Irvas test”. Znači kad naleti irvas, kočiš koliko možeš da bi u zadnjem momentu, ako ne možeš izbjeći, udario u zadnje noge irvasa. Jer ima jedna fascinantna stvar, a to je da divlje životinje nikada ili vrlo rijetko idu u rikverc.

Clanak prevedeno i preradjenood “Vägverket”

Posted in tehnologija. Tagged with , , , , .

Dokaz za gay gene?

Tvrdnja da homoseksualni muškarci dijele jedan “gay gen” je 1990 pokrenuo uzbuđenje. Ali, novo istraživanje podržava ovu tvrdnju – i čak dodaju novog gena kandidata. Za evolucijske genetičare, ideja da genijedne osobe utiču na njezino razmnozavanjenije iznenađujuća. To je već poznato u životinjskom svijetu. Vjerovatno postoji mnogo gena koji utiču na seksualnu orijentaciju. Umjesto da razmišljamo o njima kao o “gay genu”, možda bi ih trebali razmatriti kao “gena muške-ljubavi”. Oni mogu biti česti jer ova varijanta gena, kod ženki predstavlja predispoziciju da se ranije i više pari, i tako da ima više potomstva(te se taj gen širi). Isto tako, bilo bi iznenađujuće da nema “gena ženske-ljubavi” kod lezbejki, koji u muškom tijelu, predstavlja predispoziciju da se pari ranije i da ima više djece.
pride rose

Dokazi za ‘gay gena’

Genetske varijante koje proizvode razlike kod ljudi se mogu otkriti kroz praćenje osobina kod tih obitelji gdje su prisutne te razlike.Mustra nasljeđivanja otkriva varijante gena (tzv. “alela”) koji utječu na normalne razlike, kao što su boja kose, ili stanja bolesti kao što su anemija srpastih ćelija. Kvantitativne osobine, kao što je npr visina, regulisane sa mnogo različitih gena, kao i okolišnih faktora.  Teško je koristiti ove tehnike za otkrivanje genetskih varijanti povezane s muškom homoseksualnosti, jer mnogo homoseksualnih muškaraca nisu otvoreni o svojoj seksualnosti.

Dalje, studije sa blizancima pokazuju da su zajednički geni su samo dio ove priče; hormoni, red rođenja (svaki “stariji brat” ima povećanu vjerovatnoću da postane homoseksualno dijete i to 33% , (članak ) a i okoliš igra važnu ulogu.

1993.godine, američki genetičar Dean Hamer pronašao je obitelji s nekoliko homoseksualnih muškaraca sa majčine strane, ukazujući na gen koji se nalazi na X hromozomu. Dean Hamer je pokazao da parovi braća koji su otvoreno homoseksualni, dijele male regije na krajevima X-hromozma, i tako je ukazao da X-hromozom sadrži gen koji predodređuje muškarce na homoseksualnost.  Ovi zaključci su bili izuzetno kontroverzni. Na svakom koraku je bio izazvan od ljudi koji nisu spremni da prihvate da je homoseksualnost barem dijelom genetski izazvana, a ne “izbor životnog stila”. Ovo saznanjeje isto podijelilo zajednicu homoseksualnih muškaraca jer je potvrđena tvrdnja da su “rođeni takvi” ali isto su se otvorile nove mogućnosti/rizike za otkrivanje i diskriminacije.

Slična studija dala je kontradiktorne rezultate, međutim kasnije studije su pokazale povezanost gena na X hromozomu sa genima na dodatna tri hromozoma.

Prošle godine, veća studija u kojoj su učestvovala homoseksualna braća, koristeći veliki broj genetskih markera koji su sada dostupni kroz Human Genome Project, potvrdila je prvobitni nalaz, i otkriven je još jedan “homoseksualni gen” na hromozomu 8. Ovo saznanje je pokrenulo novu lavinu komentara.

Ali zašto takvo uzbuđenje kada su poznate varijante homoseksualnih gena od muhe do sisavaca? Homoseksualnost je prilično česta kroz čitavo životinjsko carstvo. Na primjer, postoje varijante koje utiču u prednost pri parenje kod miševa, I postoje mutacije kod vinskih mušica gdje se mužijaci pare sa drugim mužijacima umjesto sa ženkama

Da li je “gay gen ‘zapravo’ muško-voli alel ‘?

Fazon nije da li “gay gen” postoji kod ljudi nego zašto je tako čest (procjena oko 5-15% populacije). Znamo da homoseksualni muškarci imaju manje djece u prosjeku, zašto onda ovaj gen ne nestane? Postoji nekoliko teorija koje objašnjavaju visoku frekvenciju homoseksualnosti. Prije deset godina Dr. Hamer je postavio pitanje “da li postoje gej gen variante sa drugim efektom koji povećava šanse ostavljanja potomstva a da se „homoseksualni gen“ s tim prenese”?

Ta situacija gdje je jedan alel u jednoj situaciji povoljan a u drugoj nije se zove balansirani polimorfizam. Klasični slučaj je anemija srpastih ćelija (bolest krvi). Ako su prisutna dva defektna alela (jedan od mame, jedan od oca) dolazi do razvoja bolesti i smrtonosna je. A ako je samo jedan defektan alel prisutan, obezbjedi ce otpornost na malariju i zbog toga je prisutnost defektnih alela uobičajena pojava u regionima sa malarijom.  1911_Sickle_Cells“slika iz wikipedie )

Ima posebna kategorija zvana “seksualno antagonistički geni” koji povećavaju sposobnost opstanka jednom spolu, ali ne u drugom. Mnogo je primjera u mnogih vrsta. Možda je gay alel samo još jedan od ovih.

Možda “muško-voli” alel u ženske predstavlja predisponiciju da se ranije pari, i da ima više djece. Ako sestre, majke i tetke od homoseksualaca imaju više djece koja dijele neke njihove gene, to bi nadoknadile što im neki homoseksualac iz familije ima manje djece. A to se i dešava. Italijanska grupa je pokazala da srodnici homoseksualaca imaju 1.3 puta više djece nego srodnici heteroseksualaca. To je ogromna selektivna prednost koju alel “voli-muško” daje ženama, i kompenzira selektivnu “manu” homoseksualaca.

Ukoliko postoje-“voli muške” i “voli ženske” aleli od desetina ili čak stotine gena u populaciji, svi će naslijediti mješavine različitih varijanti. U kombinaciji sa uticajem okoline, teško će biti otkriti individualne gene. To je kao visina, koja je pod uticajem varijante hiljade gena. Kad se napravi diagram ljudi sa raznim visinama dobiju se dva ekstrema: vrlo visoki i vrlo niski ljudi. Mozda je za očekivati da kod ljudskih preferencija za parenje isto postoje ekstremi kao npr ”vrlo-voli-muško” ili ”vrlo-voli-žensko”. Možda su homoseksualci samo krajevi od ”ljudskih preferencija za parenje”distribucije…

normaldistribution

prevedeno i obrađeno sa

Posted in biologija, genetika. Tagged with , , , , , .

Gubitak Y hromozoma kod muških pušača

smokingVišedecenijski epidemiološki podaci pokazuju da muškarci imaju višu ukupnu stopu raka nego žene. Razlika u riziku je više od četiri puta veća za neke vrste raka, ali razlozi za disparitet su još uvijek nepoznati. Naučnici Fosberg i Dumanski na Uppsala univerzitetu u Švedskoj su utvrdili na uzorcima koji potiču od više od 1000 muškaraca da osobe kod kojih je veća stopa gubitka hromozoma Y da su podloženiji nekim vrstama raka te umru mlađi.

Istraživači su isto pokazali da je pušenje jako povezano sa gubitkom Y-hromozoma. Gubitak Y-hromozoma je kod starijih osoba, česta pojava u normalnim hematološkim ćelijama (iako je konsekvenca tog slabo istražena). Fosberg i Dumanski su utvrdili da od 1.153 uzoraka , 8.2% starijih muškaraca su imali gubitak Y hromozoma iz krvnih zrnaca. Dalje, od onih koji su pogodjeni ovim gubitkom Y hromozoma imali su za 5.5%kraći rok preživljavanja a čak tri i po puta veću stopu raka isključujući hematološke karcinome.

Istraživači pretpostavljaju da gubitak Y hromozoma može dati ćelijama “proliferativnu prednost” zbog eliminacije važnih regulatora. Ideja koja je u skladu s nedavnim dokazima da Y hromozom sadrži tumor supresor gene. Dok u mnogim vrstama ćelija gubitak Y-hromozoma (GY) u krvnim zrncima može odražavati ovaj process, tako je moguće da su u imunološkim ćelijama posebne borbene sposobnosti (cancer fighting) u borbi protiv raka ugrožene kroz nedostatak Y-hromozoma. Logično je da se postavi pitanje koji je razlog gubljenja Y-hromozoma te su ova dva naučnika ispitali uzorke krvi i medicinskih žurnala od 6000 švedskih muškaraca iz tri razne kohorte. Koristili su single-nukleotidnu polimorfism (SNP) array analizu da kvantificiraju gubitak Y-hromozoma (GY) u krvnim ćelijama I onda su ispitivali povezanost između GY stopa i faktora kao što su starost, nivo obrazovanja, fizičku aktivnost pušenje i nivo holesterola.

Došli su do zaključka da je samo pušenje signifikantno povećalo gubitak Y-hromozoma u tri zasebne kohorte sa muškarcima od 48 do 93 godine. Autori ističu da je ovo “daleko najčešća post-zigotska mutacija pronađena koja se javlja u 12-16% uzoraka od muškaraca u dobi od 70 i više godina. Gubitak je bio 2.4-4.3 puta veći kod pušača nego kod nepušača. Efekat se povećava što više muškarac puši.

Dobra vijest je ipak da su efekti uveliko smanje, ili čak nestanu, ako se pušenjem prestanje, što ukazuje na “dinamičan i reverzibilan proces.” Ovo je u skladu sa studijama koje pokazuju, “da pušači koji prestanu pušiti između 25.e i 34.e godine starosti,imaju opstanak gotovo identičan sa onima koji nikada nisu pušili. “Autori priznaju dalje da ne znaju da li je gubitak Y hromozoma rizik za rak sam od sebe, ili je jednostavno uzgredni faktor za druga genetska oštećenja.

Ipak, jedan test je pokazao da gubitak Y-hromozoma izaziva najteži efekat u ćelijama koje igraju ulogu u imunološkom sistemu, nalaz koji autori smatraju da je u skladu sa idejom da Y hromozom ima u toku neku ulogu u borbi protiv tumora.Sve do nedavno naučnici su vjerovali da Y hromozom doprinosi samo određivanju spola i muške plodnosti, ali ova studija pokazuje da je moguće da gubitak Y hromozoma može imati posljedice u svakom kutku tijela.XY

Posted in biologija, Medicina. Tagged with , , , .

Živi „kasetofon“

sn-cellmemoryHModificiranjem DNK, naučnici su pretvorili bakteriju E.coli, koja se u crijevima nalazi, u najmanji „kasetofon“ na svijetu. Novodizajnirani mikrobi su projektirani na takav način da su sposobni dokumentovati i sačuvati uspomene iz njihovog okruženja. Te informacije se mogu kasnije ponovo pozvati (čak i kad ćelije umru zadržavaju te informacije) . Ideja koja stoji iza ovih živi uređaja za čuvanje podataka je da će se jednog dana, oni moći koristiti kao mali zdravstveni monitori ili senzori okoliša. Naučnici su do sad uspješno snimili “sve-ili-ništa” sjećanja, npr. ako su neki specifični stimuli prisutni u okruženju ili ne. Ove digitalne uspomene ne mogu obavijestiti koliko dugo je eksponacija stimulija trajala ili kolika je kolicina stimulija odnosno analogne informacije. Modificirane ćelije , međutim, su sposobne da upravo to urade.

Da biste napravili žive snimatelje uspomena, naučnici iz MIT:a (Massachusetts Institute of Technology) koristili su sekvence DNK pronađenih zvane retroni. Retroni nose genetske informacije za proizvodnju enzima, biološki katalizatora, i predstavljaju jedinstvene sekvence DNK koje se mogu integrisati u genom bakterije. Bakterije obično koriste ove sekvence da bi manipulirale svojim domaćinom.

Istraživači su bili u mogućnosti da retrone, kroz modifikacije DNK sekvence, dizajniraju tako da proizvode jedinstvene DNK sekvence samo kad su određene stimulanse, kao što su svjetlo ili kemijske stimulanse ,prisutne. Ove sekvence, koje su zapravo zapis o iskustvu, se inseriraju na specifična mjesta unutar genoma. “Sekvence možemo inserirati bilo gdje u genomu”, kaže vodeći naučnik Timothy Lu “, što je razlog zašto ove sekvence gledamo kao diktafon, jer mogu biti usmjerene tamo gdje se signal pojavio.

Budući da se sekvenca može prenositi iz generacije u generaciju, “uspomene” se postepeno akumuliraju i ostaju prisutne dok traje životni vijek organizma. Naučnici mogu “izvaditi” ove snimljene informacije kroz sekvenciranje genoma tog organizma.

Naučnici mogu razraditi veličinu i trajanje signala tako da odrede koliko ćelija unutar populacije sadrži novu DNK sekvencu . Što je veći udio ćelija koji imaju snimljene sekvense, to je veća izloženost i trajanje signala.

Krajnji cilj za naučnike je da koriste ovaj sistem kao uređaj za praćenje različitih sredina. Naučnici mogu dizajnirati ćelije tako da reaguju na niz različitih podražaja samim tim je potencijal aplikacije ogroman. Npr. organizmi bi se mogli postaviti u okean da mjere razine CO2 ili zagađenja. Alternativno, mogli bi se koristiti u medicini da prate progresiju bolesti, kao što je recimo širenje raka, tako što bi registrovali stimule koje su lučene od strane oboljelih ćelija.

 

Original članak

 

Posted in biologija, Medicina. Tagged with , , , , , , , , .

Covjek koji je spasio djecu-Jonas Salk

 

Posted in Medicina. Tagged with , , , .

Transplantacija fekalija

cdificil

Nakon operacije jedna 61-godišnja pacijentkinja dobila je antibiotike u cilju izlječenja upale pluća. Antibiotici su pomogli u liječenju upale pluća ali su paralelno uništili normalnu (fiziološku) floru crijeva. Sljedećih 8 mjeseci predstavljali su noćnu moru u kojoj je pacijentkinja smršala 27kg. Ljekari su se takodje nalazili u ćorsokaku ne znajući sta dalje da preduzmu.Došli su na ideju da od njezinog supruga uzmu uzorak fekalija koji sadrži zdravu crijevnu florom te da je ”nastane” (transplantiraju) kao dio normalne flore crijeva koja je nedostajala. Ubrzo nakon ovoga zahvata pacijentkinja je ozdravila.

imgCdifficile imgNormalColon

Ova procedura je prvi put čak 1958. godine primjenjena kad su lijekari u Americi u slučaju četri pacijenta isprobali sve moguće terapije koje nisu pomogle, dok nisu uzeli probu fekalija od zdravih donatora i ubrizgali ih u pacijente. Sva četri pacijenta su ubrzo ozdravila. Lijekari u to vrijeme su imali etički problem sa metodom i takav stav je godinama zadržan.

Bakterije koje uzrokuju ovaj poremecaj zovu se Clostridium difficile (C.difficile) i pored norovirusa najčešći su patogen u crijevima. C.difficile prouzrokuje ozbiljnu dijareju kod pacijenata i često je rezistentna na različitie tretmane. Obično antibiotici koji se koriste u tretmanu škode prirodnim (dobre) fiziološke mikrobima crijeva koji drže patogene vrste bakterija (kao sto je C.difficile) pod kontrolom. Samo u Americi C.difficile je odgovoran za e 250 000 (u Švedskoj oko 4500 ) slučajeva koji završe u bolnici, a usmrti čak 14 000 pacijenata (u Americi). Naučnici i ljekari su primjetili isto tako da se sve češće pojavljuju agresivnije varijante Clostridium difficile.
Zato ljekari sve više I više koriste FMT proceduru: fekalnu mikrobiotičku transplantaciju, gdje se friška fekalna proba daje pacijentima da bi se normalizovao balans dobrih mikroba u crijevima.

Ova metoda je dosta neugodna te su naučnici uspijeli napraviti pilule koje, kako je pokazano u probnoj studiji, djeluju jednako eficientno kao i FMT procedura. Probna studija je opisana u stručnom časopisu Journal of the American Medical Association. Prethodni rad je pokazao da smrznuti materijal jednako dobro funkcioniše kao i svjež, što znači da donatori mogu biti izabrani, kontrolisani i klasificirani kad je to poželjno, a ne samo kada je neophodno. Banka smrznutih uzoraka može biti unaprijed klasificirana i mogu biti kontrolisana razna zdravstvena pitanja ((kao što su npr. hepatitis) i zdravstveno stanje uzoraka. Tako se moze rizik od prenošenja novih infekcija smanjiti.

Da bi se ispitala sigurnost oralni kapsula, Hohmann zajedno sa Youngster i kolegama iz Bostonske dječije bolnice (Boston Children’s Hospital), izučavali su 20 pacijenata, između 11 i 89 godina, koji su barem dva-tri puta godisnje oboljevali od C.difficile infekcije. Neki od njih su morali da se jave u bolnicu a nekima nije pomoglo standardno liječenje. Uzorci stolice su uzimani od zdravih volontera, te su filtrirani, razrijeđeni, prikazani i primijenjeni u kapsuli, koja je četiri sedmice čuvana na -80° C.

pills
Korištenje kapsula znatno pojednostavljuje tretman, te ga čini dostupnijim široj populaciji. Nakon četrnaest dana tretmana ovom metodom komplikacije izazvane C.difficile u potpunosti nestaju. Potrebno je otprilike četri dana da tretman ovom metodom otpočne. Kod četrnaest pacijenata simptomi su nestali vec nakon prvog tretmana…Ostalih šest pacijenata su primili drugu rundu kapsula i takav tretman je u potpunosti izliječio pet pacijenata. Jedan pacijenat je na kontroli nakon osam sedmica pokazao simptome.

Stopa uspjeha ovih zamrznutih kapsula je čak 90%, što ih čini sigurnim i efektivnim koliko i tradicionalna FMT procedura. Kao što je Youngster izjavio stručnom časopisu Science- “Vjerovatno nije najbolje iskustvo koje doživite, ali je bolje nego dobiti cijev kroz grlo ili kolonskopiju…ili pak imati C.diff.”

Posted in Medicina. Tagged with , , , , , , , .

PO PRVI PUT BEBA ROĐENA OD STRANE MAJKE SA TRANSPLANTIRANOM MATERICOM

Kako je historijski događaj bio da carski rez uspije i mama i beba prežive (1826), tako se isto 4. Oktobra 2014. jedan historijski događaj desio u tretmanu infertiliteta gdje je po prvi put žena sa transplantiranom maternicom rodila bebu.

Mama (36 g) ima Mayer-Rokitansky-Kuester-Hauser (MRKH) sindrom. Žene sa MRKH se rode bez ili djelomično bez materice ili vagine. Ranije ove godine su pokazani uspjesi  u tretmanu MRKHA sa umjetnim/vještačkim vaginama , ali nedostatak materice je veći izazov za reprodukciju.

needle-penetrating-an-ovumTim koji vodi Prof. Matts Brännström na Geteborškom Univerzitetu, je najavilo da će uspješno rođenje iz transplantirane materice biti publikovan u stručnom časopisu „The Lancet“.

Prethodno je prof. Brännström najavio transplantaciju materice kod devet žena koje su imale ili MRKH sindrome ili prethodne histerektomije (histerektomija je hirurško uklanjanje materice), u jednom slučaju od mame kćerki. Sedam transplantacija je bilo uspješno, i žene su menstruirale nakon 2-3 mjeseca. U ostala dva slučaja histerektomija je bila sprovedena zbog infekcije ili zgrušavanja.

Iako su transplantacije bile uspješne u tri slučaja, imuni sistem je počeo odbacivati novu matericu, ali upotrebom kortikosteroida problemi su dovedeni pod kontrolu. Nažalost, zbog nuspojava ovih lijekova (kortikosteroida) materice moraju biti uklonjene kad primaoc odluči da neće više imati djece.

Godinu dana poslije operacije mama je umjetnički oplođena. Pošto njezini jajnici nisu bili oštećeni MRKH sindromom, korišćene su jajne ćelije majke.

„Naš uspjeh se bazira na više od 10 godina intenzivnog istraživanja na životinjama te hirurške obuke naših timova i otvara mogućnost tretiranja mladih žena u svijetu koje pate od neoplodnost uterusa“ objavljuje Brännström u „The Lancet“.

„Apsolutni faktor uterus neoplodnje se smatra još uvijek kao glavni tip ženske neoplodnosti koji je neizliječiv“, a to više ne mora da bude istina, iako se još uvijek mora raditi na stopi uspjeha. Vjerovatno će još potrajati dok ova procedura postane česta. Dodatno je izražena zabrinutost kakav uticaj ovaj tretman ostavlja na zdravlje donora.

Carski rez je izveden osam sedmica prerano zbog preeklampsije a i mama i sin su dobro.

Transplantiranu matericu je donirala jedna 61. godišnja prijateljica koja je ušla u menopauzu 7 godina ranije, što znači da je potencijal donatora mnogo veći nego kad bi samo pre-menopauze materice bile održive.

Transplantacija je sprovedena u dvije dodatne bolnice, ali nažalost obje nisu uspjele.

Posted in Medicina. Tagged with , , , , , , , .

Nobelova nagrada iz medicine

Ovogodišnju Nobelovu nagradu iz medicine će  John O´Keefe iz University College London,  zajedno sa May‐Britt Moser i Edvard I Moser,  Norwegian University of Science and Technology, Trondheim primiti u Štokholmu za otkriće ćelija koja formiraju sustav pozicioniranja u mozgu,  kao neka vrsta “Internog GPS-a” u mozgu, što omogucava orijentisanje u prostoru.

 

medicine

Pitanja na kojima su godinama radili su izmedju ostalog kako možemo razumjeti gdje se nalazimo u prostoru? Kako možemo pronaći put od jednog mjesta do drugog? Kako mozak kodira ove informacije tako da se odmah snađemo slijedeći put kad idemo istim putem?

John O'Keefe je 1971. otkrio prve komponente ovog pozicioniranja. Ustaniovio je da kad se štakor nalazi na određenom mjestu u prostoru, uvijek su neuroni u jednom dijelu mozga, zvani hipokampus, bili aktivirali. Ostali neuroni u hipokampusu bili su aktivirani kad je štakor bio na drugom mjestu u sobi. O'Keefe je zaključio u mozgu postoje tzv “mjestne ćelije” (place cells) koje formiraju jednu vrstu unutrašnje karte u prostoru. Više od 30 godina kasnije 2005. godine, Maj-Britt i Edvard Moser otkrili su drugu ključnu komponentu pozicioniranja mozga. Oni su identifikovali tip nervnih ćelija, tzv “mrežne ćelije” (grid cells), koje stvaraju koordinatni sustav za pozicioniranje, nešto poput linija u dužini i širini. Baš kao i „mjestne ćelije“, ove ćelije su se aktivirale svaki put kad je štakor otišao na određenu lokaciju. Naucnici Moser su shvatili da ove ćelije „urežu“ te informacije (ne znam jel ovo bas ovako ali se kaze “urezalo mi se nesto u sjecanju/pamcenju”) te formiraju preciznu šestougaonu mrežu (mapu). Ove ćelije dozvoljavaju životinjama navigirati i postići precizno pozicioniranje. Dalja istraga je pokazala kako su različite vrste ćelija interagirane da bi mi razumijeli gdje smo i da bi mogli pronaći svoj put.

Noviji rad je pružio dokaze da ove dvije vrste moždanih ćelija nisu isključivo prisutne samo kod štakora vec postoje također i kod ljudi. Na primjer, mozak Alzheimerovih pacijenata pokazuju prilično ran gubitak ćelija u hipokampusu i u entorhinalnom korteksu , a to je zajedničko za osobe koje se izgube i koje ne prepoznaju poznato okruženje. Ovo otkriće stoga će, nadamo se, pomoći naučnicima da bolje razumiju bolesti kao što je ova.

http://www.nobelprize.org/nobel_prizes/medicine/laureates/2014/press.html

 

Posted in Medicina. Tagged with , , , , , , , , .